Voor de kleintjes: dit is een kauwgomballenautomaat. Tegenwoordig proppen jullie zonder te betalen je zakken vol in supermarkt. Maar zo'n apparaat zat, net als dit exemplaar, jarenlang zonder enige tekenen van molest tegen een buitenmuur van een winkel bevestigd. En daaruit trokken jullie opa en ik vroeger na betaling van een stuiver, een ouderwetse stuiver, een kauwgombal (rechts) of een surprise-balletje (links) uit. Jazeker, bij de luxe uitvoeringen kon je zelfs kiezen!
Dat ging zo. Eerst stond je gebukt lang te kijken naar al dat moois achter de glaasjes (A). Je ging wikken en wegen, iene-miene-mutte en zo, en stond van spanning te wiebelen op je benen. Als je gekozen had, haalde je uit je padvindersportemonneetje dan die stuiver en die stopte je in het gleufje (B). Tegen beter weten in draaide je dan heel, heel langzaam aan de knop (C), in de hoop dat er maar liefst twéé kauwgomballen (of twee surprise-balletjes) achter de klepjes (D) vielen. Dat gebeurde nooit, maar het hoorde bij het spel en verhoogde de spanning.
De kauwgombal verloor snel zijn kleur en zijn smaak en die deed je dan keurig in een afvalbak, die er naast klaar stond. Als je gekozen had voor de surprise, kostte het veel tijd en moeite voordat je het balletje open had gepulkt. De surprise bleek meestal een vervelend minuscuul bouwpakketje, dat niet in elkaar te zetten was omdat die rotzooi niet paste. Of gewoon al stuk was. Ook dat gooide je daarna keurig in de afvalbak. Tjonge, wat een pret vroeger. En wat hebben jullie het nu makkelijk, in die supermarkt.
Nee, ik verklap jullie niet waar deze automaat hangt. Ik wil volgende week weer terug.
0 reacties:
Een reactie plaatsen