Weblog Pim Feijen

What more to ....

2011-12-22T20:53:00.000+01:00

What more to say?

En wie ècht niet weet wat hij een ander kan wensen, moet maar eens kijken op deze website.

Nog geen sneeuw

2011-11-20T11:48:00.003+01:00

Berichten over een naderende horrorwinter met extreme weersomstandigheden, lieten mijn blikken buitenshuis regelmatig naar boven gaan. Maar in plaats van sneeuwvlokken, voortgejaagd door een snoeikoude oostenwind, dwarrelen hier nog steeds de herfstbladeren uit de lucht. Daar heb ik geen last van, dat is uitsluitend een horrorscenario voor de NS. Blaadjes op de rails, u weet wel.

Bij gebrek aan van alles dat uit de lucht valt, nog maar eens een (bewerkte) foto van een open dag in 2009 bij Bollegraaf Recycling in Appingedam. Da's waar ik woon. Dus dichtbij. Vandaar.

Gespot

2011-10-04T21:27:00.000+02:00

Wij kennen de waterhoen. En de slobeend. Of de meerkoet. Iets verderop vertoeft de nijlgans (maar wellicht ook nabij; ik ben geen kenner). Verder is er de knobbelzwaan en voor de liefhebber de roodschoudertaling. Bedreigd weet zich de Chinese zaagbek. Daarentegen zweeft de albatros in voldoende getale lustig over de oceanen. En nu is er ook de zilte zeekraai. Schrijft u dat maar eens op, dames en heren vogelaars.

Een vroege Kerstmis

2011-09-15T21:00:00.000+02:00

Wat? Pepernoten en marsepein nu al in de schappen van de super? Omdat een Utrechtse supermanager (huh?) meent dat "studenten het gewoon lekker vinden"? Dàn mijn kerstkaart als eerste op een Nederlandse blog! Omdat studenten dat vast leuk vinden. En meteen voor iedereen ook maar de allerbeste wensen voor 2012. En 2013. Zo. Ook weer geregeld.

HLDVG?

2011-08-24T21:24:00.003+02:00

Op hoeken van straten zijn ze te vinden, op de bankjes in het park en op de gebruikelijke hangplekken voor ouderen. Daar staan of zitten ze, groepjes èchte Damsters, met de handen afwisselend in de lucht, in het haar of diep in de zakken. Er wordt heftig gediscussieerd, onderbroken door pauzes met lange stiltes. Dan kijken ze stuurs voor zich uit, in gedachten zoekend naar nieuwe argumenten om het vlammend betoog te hervatten.

Wat is hier aan de hand? Wat brengt zoveel tumult teweeg binnen de anders zo gemoedelijke Damster samenleving? Is de vonk van de Noord-Afrikaanse revolte naar hier overgeslagen? Is er sprake van een Noord-Atlantisch tsunami-alarm en dreigt de Eemsdelta overstroomd te worden? Is het besluit van de gemeentelijke herindeling gevallen en worden Appingedam en Delfzijl dan toch één gemeente?

Nee. STAD Appingedam doet mee aan de verkiezing van HLDVG: Het Leukste DORP van Groningen. Een inmiddels tot hype verworden verkiezingsstrijd, waarin deelnemers worden opgehitst door RTV Noord en Dagblad van het Noorden. Daar waar elders in de provincie in tal van dorpen alles uit de kast wordt getrokken om het leukste te zijn, ontstaat in de oude historische Fivelstad tweespalt, een felle strijd tussen met de wedstrijdorganisatie collaborerende Damster Leuksten enerzijds en autonome Damster Stedelingen anderzijds. Deze laatsten vinden dat met deelname aan dit festijn de ‘buurbrief’ te grabbel wordt gegooid, het document waarin in 1327 bij de Upstalbaum te Aurich de stadsrechten van Appingedam werden vastgelegd en welk document nog steeds wordt gekoesterd in de archieven der gemeente. Ernstige veronachtzaming van historisch besef, menen zij. De Leuksten stellen daar tegenover dat het maar eens afgelopen moet zijn met deze onverantwoorde en oubollige grootheidswaanzin, zoals zij dat noemen. Zij willen opstomen in de vaart der - op meer toeristen georiënteerde - volkeren.

Winnen of verliezen; het is de vraag of dit alles goed afloopt. Om met dezelfde woorden van onze stedelijke archivaris te spreken: “Het ware beter dat Appingedam wordt gediskwalificeerd. Voor onze eigen bestwil.” En zo is het.

Naschrift
Het is Zevenhuizen geworden. Zeven-huizen. 7. Met recht een dorp te noemen.

Lees hier vooral meer over de stad Appingedam.

Coopluydenmarkt te den Damme

2011-08-10T22:49:00.001+02:00

Op het moment dat ik de edelman-in-blauw-met-zonnebril aansprak (“Heer, mag ik uwe doorluchtigheid wellicht vereeuwigen?”), herkenden we elkaar. “Natuurlijk. Maar dat heeft u al eens eerder gedaan”, zei hij. “Tijdens de Elf Fantasy Fair, beneden aan de trap van kasteel Haarzuilens”. Hij zocht even naar het jaartal en had daarvoor de tijd, want ik was verbijsterd. Hij en zijn eveneens in blauw gestoken gade moeten ondertussen duizenden keren op tal van locaties zijn gefotografeerd, maar hij wist exact wáár ik beiden destijds met een snel snapshot op de plaat had gezet… Het was april 2007, dat wist ik dan weer. We raakten aan de praat en hij bleek ‘Leenheer’ Gerard Offerhaus van Velbert op Seijst te zijn, en zoals de naam doet vermoeden werkelijk van oude adel. Om dat te staven greep hij naar een album met veel tekst, een stamboom en foto’s van een oude state ergens in Duitsland, ooit de oorspronkelijke woonstede van de familie Offerhaus. Hij en zijn vrouw reizen nu uitgedost als leenheer en leenvrouwe middeleeuwse markten af, waarbij hij optreedt als snelrechter om langslopend ‘gespuis’ aan zijn schandpaal te klinken. Zoals ook tijdens deze Coopluydenmarkt, op vrijdag 5 augustus jl. in Appingedam.
Inmiddels was ook zijn Leenvrouwe Corien vanuit het opgeslagen kampement naderbij gekomen. Schalks liet zij weten dat zij zich soms ook voordoet als volksvrouw of zelfs – en nu drukte zij zich licht tegen me aan – als ‘lichtekooi-Leij’. Zij voelde waarschijnlijk direct aan dat ik toch wat schrok van die plotselinge intimiteit, en kwam met een meer wereldse vraag: of ik misschien het hele gezelschap op foto wilde zetten? Want dat was nog nooit eerder gedaan. Dat wilde ik wel, maar wie waren dat dan allemaal? “De Ridders van Friesland”, zei ze. Het bleek het gezelschap van ridders en schildknapen, edel- en gewone vrouwen, een smid, een valkenier en tal van andere bont uitgedoste lieden te zijn, die bij het kampement hoorden.
Klokke drie die middag stonden ze er op, de Ridders van Friesland. In Noordoost Groningen. Het moet niet gekker worden.

En, Heer Gerard en Vrouwe Corien, tot de volgende keer.

(Klik op de foto voor een vergroting.)

Art Carnivale

2011-08-03T21:05:00.001+02:00

En dat was dan alweer de tweede editie van Art Carnivale, het afgelopen weekend aan de boorden van ’t Schild. Een ‘kleintje festival’ dat zich niet laat afschepen met een omschrijving van minder dan tien woorden. Maar met meer dan tien blijft het ook moeilijk. Een potpourri van vrolijke potsenmakers, muziek in meer of minder navolgbare stijlen, de kleinste kunstmarkt waar je op een zonovergoten zondag over de koppen kon lopen, gepland én onverwacht theatraal locatietheater, kunstwerken her en der, ondefinieerbare maar smakelijke hapjes, reünie van streekgenoten; alleen dit alles samen dekt pas een beetje de lading. Schoof het volk vorig jaar nog mondjesmaat en schoorvoetend over het festivalterrein(tje), dit jaar moeten het er tijdens drie ontspannen dagen beslist al een paar duizend zijn geweest. Organiserend kunstenaarscollectief De Draad mag zich in de handen wrijven. Kijk alweer uit naar volgend jaar.

De camera bleef thuis, want ik wilde luisteren, kijken, ervaren en genieten. Maar hier kunt u een beeld krijgen van wat er te zien was. (Foto: spreekstalmeester Jan Hesseling, 2010.)

Keltisch Midzomerfestival

2011-07-19T21:30:00.002+02:00

Zondag 10 juli. Keltisch Midzomerfestival in Bad Nieuweschans. Een zonovergoten dag met veel muziek en dans, een geweldige sfeer, het onvermijdelijke maar niet te versmaden knöbibrood, mede of bier in stenen bekers, meiden in korte of lange rok en mannen in kilts. Nou ja, sommigen. Het leek mij die dag ook wel wat, zo’n kilt, maar ik heb het de aanwezigen bespaard. Oogverblindende melkflessen. Geen gezicht en ‘tintje bruin’ vlekt zo. Ik keek dus maar. En luisterde. En drukte veel af. Dit jaar vooral ingezoomd op Rapalje, die de hoofdacts deed en mede-organisator was van het festival. Op de foto Maceál, één van de vier spelers van groep. Ierse en Schotse folk, opzwepende muziek maar ook prachtige ballads. Gemist? Volgend jaar nieuw spel, nieuwe kansen.

Klik op de foto voor een vergroting. Meer foto’s vindt u op mijn fotosite.

Loud pipes...

2011-06-28T22:12:00.001+02:00

Aha. Nooit geweten dat die brullende pijpen een bijdrage leveren aan de verkeersveiligheid.

(Klik op de foto voor een vergroting. Klik hier voor meer foto's van de 'chopperday'.)

Bandje wisselen

2011-06-17T21:39:00.001+02:00

Soms loont het om een foto even uit te vergroten om te kijken of er nog iets bijzonders in zit. Eenmaal thuis na afloop van een fotoshoot van een evenement, gaat eerst de bezem er stevig door. Tientallen tegelijk verdwijnen met een druk op de delete-knop. Te ver weg, geen goede sluitertijd, nietszeggend … weg ermee. Of een slechte compositie, zoals foto hierboven. Vlak voor het moment dat-ie naar de digitale prullenbak zou verdwijnen, viel het me op dat de dame op de onderste dubbeldekker behoorlijk dicht bij dat andere vliegtuig zat. Toch maar eens uitvergroten. En dan zie je alsnog nog iets van waarde. Croppen, is dan het motto. Een uitsnede maken, zodat de nadruk komt te liggen op een aanvankelijk onopvallend aspect. De onderste foto levert dan een aardige reportagefoto op, en wordt met een titel als ‘Bandje wisselen’ toch nog de moeite waard.

(Klik op de foto’s voor een vergroting. Gebeurtenis: Airshow Oostwold, 2e Pinksterdag.)

Wat mot je hier?

2011-06-05T22:04:00.000+02:00

Verdorie. Dat was nog flink schrikken. Dacht dat ik had ingezoomd, maar zat er met m’n neus zowat bovenop. Plotseling schiet die kop naar voren … en gelukkig die van mij in een reflex naar achteren. Het scheelde een haar of ik was woest verorberd door dit enge beest. Geen idee meer hoe die heet, grote enge loopvogel of zo. Schrijft u het er zelf even bij, in de reactie?
(fotoshoot 2010 dierentuin Emmen.)

Ambonezenbosje

2011-05-23T20:53:00.001+02:00

Entree tot de Carel Coenraadpolder in het noordoosten van Groningen. De laatste en grootste polder, die in 1924 werd teruggewonnen op de Dollard. Deel van de ‘graanschuur’ van het Noorden, met een contrastrijk verleden tussen rijke herenboeren en arme landarbeiders. Hier knijpen de ogen samen. Niet alleen tegen de zon, maar ook om in de verte de contouren van een enkele boerderij te ontdekken. En dan, ergens halverwege het uitgestrekte niets, een populierenbos. Zij die hier wonen spreken over het Ambonezenbosje. Een locatie met een donkere geschiedenis, vol ontbering en menselijk leed.

Kauwgomballen

2011-05-19T20:37:00.002+02:00

Voor de kleintjes: dit is een kauwgomballenautomaat. Tegenwoordig proppen jullie zonder te betalen je zakken vol in supermarkt. Maar zo'n apparaat zat, net als dit exemplaar, jarenlang zonder enige tekenen van molest tegen een buitenmuur van een winkel bevestigd. En daaruit trokken jullie opa en ik vroeger na betaling van een stuiver, een ouderwetse stuiver, een kauwgombal (rechts) of een surprise-balletje (links) uit. Jazeker, bij de luxe uitvoeringen kon je zelfs kiezen!

Dat ging zo. Eerst stond je gebukt lang te kijken naar al dat moois achter de glaasjes (A). Je ging wikken en wegen, iene-miene-mutte en zo, en stond van spanning te wiebelen op je benen. Als je gekozen had, haalde je uit je padvindersportemonneetje dan die stuiver en die stopte je in het gleufje (B). Tegen beter weten in draaide je dan heel, heel langzaam aan de knop (C), in de hoop dat er maar liefst twéé kauwgomballen (of twee surprise-balletjes) achter de klepjes (D) vielen. Dat gebeurde nooit, maar het hoorde bij het spel en verhoogde de spanning.

De kauwgombal verloor snel zijn kleur en zijn smaak en die deed je dan keurig in een afvalbak, die er naast klaar stond. Als je gekozen had voor de surprise, kostte het veel tijd en moeite voordat je het balletje open had gepulkt. De surprise bleek meestal een vervelend minuscuul bouwpakketje, dat niet in elkaar te zetten was omdat die rotzooi niet paste. Of gewoon al stuk was. Ook dat gooide je daarna keurig in de afvalbak. Tjonge, wat een pret vroeger. En wat hebben jullie het nu makkelijk, in die supermarkt.

Nee, ik verklap jullie niet waar deze automaat hangt. Ik wil volgende week weer terug.

Avondzon

2011-04-28T20:42:00.000+02:00

Een avondwandeling langs de boorden van het Schildmeer met laagstaande zon. Beetje onwennig, want ik hoef niet steeds om me heen te kijken waar de hond is. Oud van dagen en krakkemikkig is die thuisgebleven. Ligt waarschijnlijk in z’n mand, nog steeds verbaasd waarom ik wel mijn schoenen aantrok, maar niet de riem pakte.

Afijn. Er is nu meer tijd om te kijken, te wikken en te wegen of iets een plaat waard is en op m’n gemak te kaderen. De lage zon op de boei vlakbij en het wegvarende bootje aan de horizon gaf hier de doorslag. En die hoogspanningsmasten - wat een pest aan die dingen - die haal ik nog eens keer om. Met een ijzerzaag. Of Photoshop.

(Bewerkt en voorzien van textuur.)

Airshow Oostwold

2011-04-12T21:10:00.003+02:00

Het is dit jaar weer zover: Airshow Oostwold! Met destijds nog maar min 0,75 in m'n brillenglazen werd het niets bij de Koninklijke Luchtmacht. Een radiografisch bestuurd helikoptertje, een substituut wensdroom, crashte jammerlijk tijdens de eerste vlucht. En er IN zitten, in een èchte DC10, bleek met flinke turbulentie pure horror. Nooit meer. No way.

Maar de camera bood nieuwe perspectieven. Een ander manier om naar vliegtuigen te kijken, bij voorkeur die ouwe kisten uit WOII. In Oostwold, zowat vlak naast de deur, wordt het dit jaar weer feest.

Deze foto uit 2009 is al talloze malen bewerkt. Een nieuwe versie dit keer. For the good ol' times.

Kijk ook eens op Airshow Oostwold 2011.

Mr. Peacock

2011-03-28T20:14:00.002+02:00

In de afgelopen jaren op landgoed Ekenstein nabij Appingedam deze Mr. Peacock al vaker dan 200 keer vereeuwigd. Maar je moet geduld hebben met deze klant. Hij loopt net weg, steekt z'n kop tussen de veren, strijkt net z'n staart, kijkt een andere kant op, knipoogt op het verkeerde moment ... Deze vond ik terug tussen de bewaarsels. Bewerkt, filtertje er over heen en een textuurtje. Mr. Peacock op z'n best.

(Klik op de foto voor een vergroting.)

Fish & chips

2011-03-17T22:24:00.002+01:00

Fish & chips, haring in tomatensaus, sardines in blik, haringkraam, bakje kibbeling, vette makreel, Omega 3, goudvissenkom, tuinvijver-met-vis ........ Elf Fantasy Fair!

Niets (meer) boven Groningen

2010-10-22T22:52:00.002+02:00

De pier bij de Eemshaven afgelopen, omgedraaid en deze geschoten. Niet zo spectaculair. Maar met een filtertje er over weer wèl.
(Klik op foto voor vergroting.)

Drie en scheepsrecht

2010-10-11T17:43:00.005+02:00

Altijd weer leuk voor een kiekje. Deze drie, aan de dijk bij Termunterzijl.

(Ja, weer terug. Verhuizing kroost nam wat meer tijd in beslag... Zie vorige blog.)

Uitvliegend kroost

2010-05-07T23:48:00.003+02:00

Ik ben er even niet. Wel thuis of in de buurt, dus er is geen reden voor inbreken of zo, maar even niet met m'n tengels op het toetsenbord. Er vliegt kroost uit. Vrijwillig. Dus er hangen al een poosje verfkwasten, schroevendraaiers, en ander gereedschap in m'n vingers. Niet dat ik weet hoe dat allemaal werkt, ik doe maar wat. Maar wel vaak. Tot eerdaags.

Neanderthalers en slimme helden

2010-04-07T20:28:00.002+02:00

Ik zag de bejaarde dame in een scootmobiel bijtijds aankomen, van rechts nog wel, bracht de auto rustig tot stilstand en wenkte dat zij vol gas kon geven. We reden langzaam door het centrum, het was mooi weer en we hadden geen enkele haast. Bovendien mocht je hier maar 30 km/u rijden.
De VW Golf Cabriolet (mèt top, dus geen echte cabriolet) had ik tijdens het afremmen al opgemerkt in mijn spiegel en zag dat-ie bijna op mijn achterbumper zat. Luid toeterend en gebarend maakte de bestuurder duidelijk dat ik moest doorrijden.
Achter me gaan toeteren. Dàt is het signaal om altijd even uit te stappen en naar de reden te vragen. Maar, eerlijk is eerlijk, voordat ik uitstapte liet ik de auto een paar centimeter teruglopen van de verkeersdrempel, zodat we ècht bumper aan bumper stonden.
Hij was er eerder uit dan ik en schond ogenblikkelijk mijn persoonlijk territorium. Sterker nog, luidkeels scheldend duwde hij met zijn borst tegen de mijne, zodat ik een pas naar achter moest doen. Ik ben niet klein, niet bang, wel assertief, maar hij was groter, breder, luidruchtiger en heel erg agressief. Eigenlijk wilde ik zeggen dat hij afstand moest houden en een beetje voorzichtiger samen met z'n kinderen in dat ‘kut Fiatje’ moest rijden, maar hield dat maar wijselijk voor me. Ik kwam er trouwens ook niet tussen. Zijn speeksel sputterde tegen mijn voorhoofd. Aan de overkant van de straat stonden twee schilders grijnzend te wachten op de eerste klap.
Die wachtte ik maar niet af. "Ik zal maar doen wat je graag wil: doorrijden", baste ik zo diep mogelijk en kroop daarna snel weer achter het stuur. Nascheldend liep hij naar zijn eigen auto. In de mijne informeerde m'n partner of het adrenalinepeil weer op orde was. "En”, ging ze door, “Wat had je nou gedaan, als-ie had uitgehaald?". "Aangifte gedaan, natuurlijk", antwoordde ik dapper. Want zo zijn slimme helden.

Lijfstraffen en tuchtiging

2010-04-04T21:20:00.004+02:00

Knarsetandend zal ik straks passief toekijken als mijn dochter haar pas verworven OV-kaart weer mag inleveren. De verdubbeling van haar collegegeld is een persoonlijke uitdaging om een tweede of derde baan te nemen. Grimlachend doneer ik vijf euro, iedere keer als ik de entree van de huisartsenpost passeer. Lijdzaam aanschouw ik online mijn rekeningoverzicht waarop mijn zorgverzekeraar pas restituties bijschrijft als de eigen bijdrage van 775 euro is bereikt. En mocht mijn werkgever willen afzien van mijn excellente diensten, dan zal ik met opgeheven hoofd aanspraak maken op slechts één jaar verlaagde WW. Als ik uiteindelijk mijn hypotheek niet meer kan aflossen en ga huren, prijs ik mezelf gelukkig dat ik niet in een “aantrekkelijke regio” woon waar de maximale huur mag worden opgetrokken.
Plannen. Om te bezuinigen. Van twintig praatgroepjes ambtenaren. Als die ten uitvoer worden gebracht, is het mij best. Maar daar staat dan wel iets tegenover. Mèt deze nieuwe volksplagen worden tegelijkertijd ook lijfstraffen en andere onvolprezen tuchtigingen weer ingevoerd. Op ieder dorpsplein wordt elke eerste zaterdagmiddag van de maand ter compensatie van ons gederfde welzijn een aanstichter van de economische crisis standrechtelijk afgeranseld. Daarna wordt hij of zij in de eerste de beste gierput in de buurt geflikkerd. Gegadigden zijn president-directeuren en overige bestuursleden van banken, directies en commissarissen van multinationals, aandeelhouders van dezelfde instellingen en bedrijven, alle andere onverbeterlijke graaiers binnen de bonuscultuur en politici met boter op hun hoofd. Zij melden zich allen goedschiks aan voor de lijst. Kwaadschiks mag ook en is mij eigenlijk liever. En zelf wil ik een actieve rol op zo’n zaterdags volksfeest.

Lulkoek Bingo

2010-03-17T20:47:00.002+01:00

“Om de strategische positie van ons bureau beter te kunnen bepalen, moeten we meer focussen op onze core-business, out of the box gaan denken en anderen een stukje toegevoegde waarde leren toekennen aan onze resultaatgerichte manier van opereren. Een pas op de plaats maken is dus absoluut not done, want het gaat er om dat het nieuwe plan van aanpak, waaruit onze proactieve opstelling blijkt, uiteindelijk voor zowel de klant als ons een win-win situatie oplevert en we bovendien op korte termijn bij benchmarking on top staan. De bottom-line is simpelweg: we gaan voor een andere, meer knowledge based manier van denken binnen onze creatieve processen. Want zo’n onorthodoxe opstelling biedt ons uiteindelijk meer speelruimte. En als het moet spelen we het hard en gaan we hartstikke kort door de bocht.”

Het spel Lulkoek-Bingo kunt u hier downloaden. Met dank aan busmaatje Ale, die vandaag in mijn favoriete vervoermiddel binnen een kwartier drie keer “lulkoek” durfde te roepen.

Ga NIET recht door ....

2010-03-10T20:41:00.003+01:00

"Verderop bij rotonde recht door, neem tweede afslag."
"Ga bij de rotonde recht door, neem tweede afslag."
"Neem bij de rotonde de tweede afslag."
.....
"Keer om."
"Keer om."
.....
En toen waren we zomaar ineens op de heide in plaats van op het asfalt. Ongehoorzaamheid loont.

Chaos op Meukermeer

2010-02-17T19:12:00.003+01:00

Steensluis – De politie heeft beide toertochten die afgelopen zondagmiddag verreden zouden worden op het Meukermeer vlak voor de start afgelast. Twee rivaliserende ijsverenigingen uit Steensluis en de aan de overzijde van het meer gelegen buurtschap Meukerstee hadden op de vijf kilometer lange baan een tegenovergesteld parcours uitgezet. Leden van de verenigingen bevochten elkaar om strategische posities voor stempelposten waarbij wederzijds rake klappen vielen. Een koek-en-zopie kraampje nabij Steensluis ging in vlammen op, evenals het provisorisch ingerichte inschrijfbureau van Meukerstee.
‘Rijdende Rechter’ mr. Frank Visser, die in allerijl door de Steensluizers opgetrommeld was, verdween kort na aankomst uit zicht. Enkele omstanders wezen veelbeduidend naar een wak midden op het meer, maar bestuursleden van de ijsvereniging uit Meukerstee, die daarop door de inmiddels gearriveerde politie werden bevraagd, haalden slechts hun schouders op. Beide voorzitters zijn onder luid scanderen door hevig teleurgesteld publiek voor verhoor naar het politiebureau vervoerd.
(Foto: het Meukermeer kort nadat de ME de ijsvlakte had schoongeveegd.)

Ontvoerd

2010-02-04T20:43:00.005+01:00

Een droom. Beetje raar. Flarden, vlak voor het ontwaken. Ik ben ontvoerd door buitenaardsen. (Ja, dat heeft u vaker gehoord. Dat zijn altijd vreemde mensen.) In hun ruimteschip wordt mij bevolen seks te hebben met een vrouwtjes-alien. Het gaat om een experiment, telepateert het geluidloos in mijn hoofd, het is niet persé nodig er genot van te ondervinden, mag wel, hoeft niet, maar wel graag opschieten, want tijd is tjingsang. Dat is geld sufferd, telepateert het verder, en hop, nu graag de broek uit, want we moeten zo weer verder. Ho!, denk ik op volle kracht terug, dat gaat zomaar niet, want ik ben erg eenkennig en behoorlijk monogaam. Ik vis als bewijs een kruimelige pasfoto van mijn vrouw uit mijn portemonnee, maar er gonst ogenblikkelijk oorverdovend gelach in mijn hoofd. Ik word nu stevig vastgepakt, moet een grote hap nemen van een boterham met sandwichspread, er wordt gedreigd met strafregels en iets of iemand sjort aan mijn broekriem. Hoofdpijn, schiet me te binnen, ik heb stekende koppijn telepateer ik naar het rumoerige gezelschap….
Word badend in het zweet wakker. Waar komt dat nou weer vandaan? Die foto misschien, die ik gisteravond in Photoshop nog eens een nieuwe beurt gaf?

(Foto: Elf Fantasy Fair 2007, kasteel Haarzuilen)

Winterplaat

2010-01-12T20:20:00.004+01:00

Tjeesus, extreme weeromstandigheden volgens het KNMI en iedereen loopt maar gewoon plaatjes te schieten. Het web loopt er mee vol. Ik kan niet achterblijven. Kijk, déze dan: van wonderschoon Appingedam met zijn (maar liefst drie ) met sneeuw bedekte hangende keukentjes. Parel aan het Damsterdiep. Venetië van het Noorden. Lokkende Damster toren aan de einder. Bruisend centrum temidden van Gronings wijds landschap.
Opnieuw graag gedaan, gemeente Appingedam.

(Klik op foto voor vergroting.)

Fremdenverkehrsamt

2010-01-12T20:06:00.002+01:00

"Darf ich Ihnen etwas fragen?" En zonder het antwoord af te wachten in één ruk door: "Wo gibt es denn hier das Fremdenverkehrsamt?". De ruime zestiger keek me verwachtingsvol aan. Plaats van handeling: de winterse Grote Markt in Groningen. Hier ging iets goed en iets erg fout.
Word ik door een Oostergast aangesproken, dan word me in de regel nooit vooraf gevraagd of hij/zij mij iets mag vragen. Deze gelegenheid maakte dat bijzonder. Maar het foute ergert mateloos. Waarom in hemelsnaam spreken Duitsers ons altijd ogenblikkelijk in hun eigen moerstaal aan, in de veronderstelling dat wij die taal allemaal machtig zijn, hen ogenblikkelijk begrijpen en bovendien in diezelfde Germanentaal vlekkeloos antwoord geven? Dat laatste mogen zij misschien niet vanzelfsprekend vinden, maar ik zié het sommigen denken en verwachten.
Waar blijft die prachtige openingszin voor een interculturele ontmoeting? Welke Duitser start de bejegening met een gloedvolle, ontwapenende (!) vraag? "Bitte verzeihen Sie mir, aber ich spreche Ihre schöne Sprache nicht. Sprechen Sie Deutsch? Und wenn nicht, darf ich Ihnen ebenfals etwas fragen?". Geen idee of dit correct Duits is, maar ik zou er warm voor lopen zo aangesproken te worden. Ogenblikkelijk deze Germaanse toerist bij de hand nemen en hem gratis afleveren waar hij moet zijn.
"Das Verkehrsamt gibt es nur hunderd Meter weiter, neben die Martinikirche". Zo ben ik dan ook weer. Waarop ik freundlich werd bedankt.

Kerstsfeer Fraeylemaborg

2009-12-28T22:35:00.004+01:00

Fotoshoot zondag 26 december op de Fraeylemaborg in Slochteren, waar studenten van TerraNext de diverse kamers en andere ruimten voorzagen van kerstwerkstukken.

Meer foto's op de fotopagina.

Terug in Spanje…

2009-12-28T22:27:00.000+01:00

"Zo", sprak Sinterklaas tegen Piet, "Is dat nog gelukt? Met dat hakken?".
Piet keerde zich van het beeldscherm af, maar hield zijn handen op het toetsenbord. "Jazeker, Sint. Ik heb ze bijna allemaal gehad. De hele top 500 van de Quote. En het is trouwens hacken en niet hakken. Je schrijft dat met c-k, maar je zegt hekken, als in een weiland."
"Ah. Juist. Maakt niet uit hoe het heet of hoe dat gaat, als het geld straks allemaal maar op mijn Zwitserse bankrekening staat. En dat rijmt, ha, ha.... Ga jij maar flink door." De Goedheiligman ging comfortabel achteruit zitten in zijn stoel en nipte van een goed glas rode wijn. "Zo", vervolgde hij, "De financiering van alle cadeautjes voor 2010 is weer geregeld. En hoe pakken we dat een volgende keer aan, Hek-Piet?"
De Hack-Piet krabte zich even achter de oren en zei toen: "De Oranjes"?

Vorst

2009-12-14T20:12:00.001+01:00

Overvliegende ganzen. Vaseline op de lippen. IJsmuts en wanten uit de kast. Erwtensoep met varkenspoot. Koek en zopie. Winterbanden onder de auto. IJzers uit het vet. Erwin Krol dansend voor ‘blue screen’ met nat kruis. Mogelijk een sneeuwvlok. Strooiwagens ingezet. Zes pallets vetbolletjes voor vogels ingeslagen. Buitenkraan afgedekt. Kieren en naden gekit. De rayonhoofden standby. Heel Friesland preventief afgezet. Weeralarm. Zes regels Teletekst. Leger paraat. Survivalpakket in huis gehaald.
Het heeft gevroren. Vannacht maar liefst vier graden.

Wat getal?

2009-11-24T21:00:00.007+01:00

Cultuur, dus ook streekcultuur, is een groot goed. Dat moet gekoesterd worden. Het maakt deel uit van de identiteit der menschen. De Groninger streektaal bijvoorbeeld, waar en hoe ook in de provincie geschreven en gesproken, mag van mij onderwezen worden op de basisschool. Opdat het geleerd, beleefd, bewaard en doorgegeven wordt. Hier spreekt, nee schrijft, een niet-Groninger die zich al jaren trotse wel-Groninger voelt. Maar er zijn grenzen.
Iedere keer als ik het woord wiskunde hoor, moet ik aan hem denken. Een aimabel docent, die cijferen en meetkunde aan de man bracht met een onversneden Groningse tongval. Zo’n 35 jaar geleden schreef hij een onbegrijpelijke en immens lange vergelijking op het bord. Toen het bordkrijt eindelijk piepend tot stilstand kwam, draaide hij zich om en vroeg aan de jongen die naast mij zat: “Peter, zeg jij maar eem’ rap wat getal daar uit komt.” Peter, spruit van Haagse ouders, tuurde een moment naar het bord en sprak toen de historische woorden: “Meneer, het is niet wàt getal, maar wèlk getal”. Een maand lang nablijven was zijn deel.
Ik bedoel maar. Het is dus niet en/en, maar of/of. Of wiskunde, of Gronings. Niet beide tegelijkertijd.

AfterSAIL 2010

2009-11-20T15:41:00.003+01:00

Prachtig. Het gaat door. Onder de voorlopige werktitel ‘AfterSAIL 2010’ treffen wij voorbereidingen voor een expositie in juni, juli en augustus 2010 in het Delfzicht Ziekenhuis in Delfzijl. Het gaat om een selectie van circa tachtig van de allermooiste foto’s, genomen tijdens Delfsail 2009 in opdracht van het gelijknamige projectbureau. 'Wij' zijn: Yolanda Wals, Jos Schuurman, Richard Degenhart en Pim Feijen.

Niet prachtig: wéér avonden eindeloos turen naar het scherm, wikken en wegen, knopen doorhakken, twijfelen, terugkeren op schreden, ogen dicht en met vinger naar het scherm, ogen open: hè, niet die, dan eindelijk definitief selecteren, toch maar niet, dan maar déze, of toch maar niet, beter die àndere… Ja.
Nee.

Afijn, daar zijn de donkere dagen voor Kerst voor. En de dagen erna.

3467 bladeren

2009-11-20T15:07:00.005+01:00

Toen: één kastanje, door een van de kinderen eerst in een potje opgekweekt, daarna in een hoek van de voortuin geplant. Eerste jaren erg leuk. Kijk es, wat wordt-ie groot, hè?

Deze herfst: 3467 bladeren aan evenzoveel afgevallen twijgjes, veertien keer harken over een periode van weken, zes groene containers vol. Kijk es, moeten wij het weer alleen doen? Het kind, volwassen nu, kijkt in de herfst een andere kant op.

Nog meer herfstige foto’s.

Kettingbrief

2009-11-15T20:36:00.002+01:00

Pim, Pim, Pim…
Nou ja zeg…
Die zag ik acht jaar geleden ook al.
Dit is inderdaad een kettingbrief.
Naïef …
Spam van jou? Hopelijk slecht geslapen.
Hier heb je cursussen voor.
Wil je dat nooit meer doen?
Sukkel…

Een verkorte bloemlezing die zich, zó aaneengeregen, laat lezen als de samenvatting van reacties die ik ontving op mijn doorstuurmail. Altijd anderen waarschuwen, wijzend op Virus.nl en vergenoegd lachend in mijn vuistje: ik wist het beter. Maar nu, hitsig geworden door dollartekens en – wetend, wetend dat die succesverhalen van anderen niet echt konden zijn – toch maar lekker doorsturen. BCC, dat wel.
Achter deze zwarte pagina zit ik nu met het schaamrood op mijn kaken.

Trefwoorden visualiseren

2009-11-07T19:16:00.006+01:00

De vindbaarheid van uw website via zoekmachines wordt verbeterd als u de juiste trefwoorden gebruikt. Een goede webtekst bevat dus met zorg geselecteerde trefwoorden. Daarnaast is het belangrijk dat deze trefwoorden ook in de z.g. metatags worden opgenomen, maar dat is een ander verhaal.
Een eenvoudig voorbeeld. U bent jachtbouwer, u heeft een werf genaamd Ad Fundum in Waterland en u doet bovendien veel reparatiewerk. Ook heeft u een website. Het ligt voor de hand dat op de homepage of een eerstvolgende belangrijke pagina dan de volgende trefwoorden in de tekst voorkomen: Ad Fundum (veel), jachtbouw (veel), reparatiewerk (een paar keer), Waterland (minstens een keer).
Er zijn programma’s die het in voldoende mate voorkomen van de gekozen trefwoorden kunnen visualiseren. Da’s handig, want in één oogopslag ziet u of u geslaagd bent in uw opzet. Bovenstaand plaatje visualiseert in dat opzicht de homepagetekst van Commerciële Club Sociëteit Ventus. Als de opzet is geweest om de woordcombinatie ‘commerciële club’ en de naamgeving extra accent te geven, dan is men daarin geslaagd.

Meten is weten...

2009-10-24T20:49:00.005+02:00

U heeft een duur betaalde website en die staat ergens mooi te zijn op internet. Met prachtige pagina’s vol wervende tekst en een paar foto’s. Of veel mooie foto’s en wat tekst. Maakt niet uit. Regelmatig zet u er eens wat nieuws op, of u laat dat een ander in uw bedrijf doen. Kortom, u spendeert tijd en geld aan de website, u kruist de vingers, en u hoopt van harte dat-ie wordt bekeken. Nee, sterker, u hoopt dat de website veel klanten trekt. Want daarom staat-ie online.
Maar weet u eigenlijk welke pagina’s van uw website het meest worden bezocht? En hoe vaak? Vanuit welke locaties? En hoe lang iemand op een pagina blijft? Wat uw potentiële klant zoekt? Eh, ….weet u eigenlijk wel òf uw website wordt bezocht? Als u op die laatste vraag het antwoord schuldig blijft, gooit u uw geld over de balk. Zonde.
Aha! Nu schrikt u wakker. U wilt dat anders. Want nu wilt u uw website strategisch gaan inzetten om slim marketing te bedrijven, door de juiste informatie op de juiste pagina’s te plaatsen, frequent te actualiseren, waarmee u exact de juiste klanten trekt. Prima besluit.
Maar eerst: hoe krijg je inzicht in het bezoek van de website? Eenvoudig: door gebruik te maken van een statistiekenprogramma. Door analyse van de gegevens die het programma genereert, ziet u bijvoorbeeld welke pagina’s uw klanten het meeste bezoeken en wat het surfgedrag door uw website is. U krijgt inzicht in welke informatie zij interessant vinden en welke informatie juist niet. En met die wetenschap kunt u uw website aanpassen en uw klanten zó sturen, zoals u dat wilt. Een gratis, uitgebreid en uitstekend programma is bijvoorbeeld Google Analitics. U leest op daarover op deze website meer informatie.

Oh ja, ik volg u ook. U bent nummer zoveel en een andere bezoeker kwam hier deze week zelfs driemaal. Waarvoor beiden dank! Uw IP-adres, locatie en de tijd dat u op deze blog zat, houd ik natuurlijk uit privacyoverwegingen geheim. U bent genoeg geschrokken.

Symmetrie in herfsttinten

2009-10-22T22:35:00.002+02:00

Soms heb je aan de schoonheid van één plaat niet genoeg. Tweemaal één deel is tweemaal zoveel herfstpracht.

(Foto: park bij Fraeylemaborg in de gemeente Slochteren. Gecropt, horizontaal gespiegeld, samengevoegd, rood en blauw verzadigd. Klik op foto voor vergroting.)

Vliegenzwam

2009-10-13T22:50:00.008+02:00

De romantische jeugdherinnering is ingeprent tijdens mijn verblijf op de kleuterschool. En nu, na zo veel jaren, is hij aan diggelen. Grote brokken, niet te lijmen. Vrijwel direct nadat ik de weekendtas in een hoek heb gesmeten (nee, niet dáár, zegt mijn partner), vind ik in de boekenkast in de prachtige boshut op de Veluwe een boekje over paddenstoelen. Ik ben direct afwezig, laat het verder installeren voor wat het is (eigenlijk: zij installeert verder) en dwaal een half uur lang gebiologeerd langs zwammen, boleten en andere paddo’s. En dan kom ik hem tegen: rood-met-witte-stippen! Die grote, waar kabouter Spillebeen op klom om gemoedelijk heen en weer te wippen. Totdat de paddenstoel brak en Spillebeen, naar ik meen, er vanaf viel. Maar hij bezeerde zich niet noemenswaardig. Zoiets. Onwillekeurig beweegt mijn volwassen lichaam als vanzelf weer mee met de maat van het liedje dat in mijn hoofd klinkt. (Vanuit mijn ooghoeken zie ik mijn partner verstild naar mij kijken.)
Giftig! Lees ik dan plots. Vliegenzwam heet het kreng. Afblijven. Beslist niet eten. Ik kan er ernstig ziek van worden. Verdorie. Dat had de kleuterjuf er niet bij verteld. De heks. Wist Spillebeen dat eigenlijk wel? Zijn val komt hiermee in een ander daglicht te staan. Was hier boze opzet in het spel? Hoe zit dat eigenlijk met de bewoonbaarheid van paddenstoelen? Kunnen kabouters überhaupt in giftige paddenstoelen wonen? En zouden hij en z’n maatje Pinkeltje na het wippen hun handjes wel hebben gewassen voordat ze iets in hun mondjes stopten of het met hun kaboutervrouwtjes deden? Heeft het kaboutervolk zichzelf vergiftigd, want je ziet tegenwoordig helemaal geen kabouters meer in het bos. Of thuis, om de afwas te doen, rotzooi op te ruimen of al die andere klusjes die ik altijd moet opknappen. (Nee IK, hoor ik mijn partner denken).
Het duizelt me. Ik beleef het weekend op de Veluwe verder in een fase van verlaagd bewustzijn. Hij is nooit meer dezelfde. Die rood-met-witte-stippen.

(Foto: op veilige afstand genomen, flink ingezoomd. Daarna handen gewassen.)

Hoog naar beneden kijken

2009-10-09T20:28:00.002+02:00

In een andere dimensie ben ik ook nog lid van een communicatieteam in een grote zorgorganisatie in het noorden. Deze week namen wij afscheid van een bijzonder gewaardeerde collega die tijdelijk – een half jaar – deel uitmaakte van ons team. Zij verliet ons bruisend van energie, een half jaar aan nieuwe ervaringen rijker, vol van nieuwe ideeën over haar toekomst waarvan de contouren nog onscherp zijn.
Op precies hetzelfde moment sloten wij een andere bijzonder gewaardeerde collega opnieuw in de armen. Zij had een half jaar sabbatical genomen om eens in Europa en in haar leven rond te kijken. Zij keerde bruisend van energie terug, een half jaar aan nieuwe ervaringen rijker, vol van nieuwe ideeën over de toekomst waarvan de contouren nog onscherp zijn. Het verstrijken van tijd en actief en creatief blijven nadenken is de sleutel tot concreet resultaat.
Wanneer doet u een pas achteruit om uw positie, uw beleid of uw organisatie in alle rust te aanschouwen? Of gaat u eens op de allerhoogste tree staan om naar beneden te kijken, zodat details wegvallen en u alleen de hoofdlijnen ziet? Misschien eens een ander geluid, een ander beeld? Een andere koers? Een heel half jaar hoeft niet. Een paar dagen kan soms al genoeg zijn.

Uithangbord

2009-10-04T21:19:00.004+02:00

Ik stond er bij en keek er naar. En pijnigde mijn hersens. Een uithangbord met een afbeelding en tekst van ver voor het digitale tijdperk. Een gemutst heerschap met een toeter voor de mond, een mandje met iets erin en een tekst die luidt:

Gy siet my aen en
Kunt niets hooren
Tree maer in huys
Wy komen voren

Gaat het hier om een verkoopadres van prehistorische hoortoestellen? “U kijkt mij aan en kunt niets horen” in combinatie met de hoorn doet dat vermoeden. Aan de andere kant scheen mij de man in zijn wit kostuum en muts tezamen met het mandje (met broden?) ook een bakker toe. Onder en vlak buiten de opgestroopte mouwen zijn onmiskenbaar de contouren van spierballen zichtbaar, verkregen door het noeste kneden van deeg. Dacht ik zo. Wie het weet mag het zeggen.
Ik maakte een timewarp naar het nu en dacht aan mijn eigen website. Maakt de homepage meteen duidelijk wat ik doe en wie ik ben? Tekstbureau en Fotografie Pim Feijen. Dat zit dus wel snor. Maar hoe zit dat met uw uithangbord? Moeten bezoekers van uw website eerst gissen naar uw activiteiten of is het meteen raak?

(Foto: uithangbord aan de Vischpoortstraat in Elburg.)

Digitale nieuwsbrieven

2009-09-30T20:33:00.004+02:00

Al eerder repte ik op deze gitzwarte pagina in donkere bewoordingen over spam, het ongevraagd toesturen van nieuwsbrieven en ander digitaal ongerief. Hoewel, een informatieve digitale nieuwsbrief kun je nu niet bepaald aanmerken als spam. Toch is voorzichtigheid geboden. Ik wijs u er nog even op dat per 1 oktober - morgen al! - ook het ongevraagd toesturen van digitale nieuwsbrieven per (Telecommunicatie)wet verboden is. Het is dus verstandig uw geachte clientèle hierop te attenderen en te vragen of zij uw digitale nieuwtjes op prijs blijven stellen.
Hoe? Gewoon, per digitale boodschap. Hieronder een voorbeeld:

"Per 1 oktober a.s. verandert de Telecommunicatiewet. Deze wet beschrijft onder andere de voorwaarden voor het versturen van digitale nieuwsbrieven. Dit heeft ook gevolgen voor de digitale nieuwsbrief die wij u regelmatig toesturen.
Een van de voorwaarden is dat wij uw toestemming moeten vragen om deze digitale nieuwsbrief te mogen e-mailen. Als klant hoeft u hiervoor niets te doen. Wij gaan ervan uit dat u ons uw toestemming geeft om onze nieuwsbrief ook in de toekomst te e-mailen.
Mocht u in de toekomst onze nieuwsbrief toch liever niet willen ontvangen, dan kunt u zich alsnog op ieder gewenst moment uitschrijven. Wij ontvangen dan graag een bericht van u."

Wetgever en dappere wetshandhavers gaan er vanuit dat op uw website de mogelijkheid tot uitschrijven aanwezig is. Checkt u dat ook nog even?

Vrijhangende etagewoning

2009-09-21T19:27:00.004+02:00

Te huur, vrijhangende etagewoning voor klein huishouden, met uitzicht op door Staatsbosbeheer onderhouden groenvoorziening, goed geïsoleerd, duurzame bouwmaterialen met diverse eco-extra's en twitteraansluiting. Info: boswachter Baardje. Trekvogels hoeven niet te reflecteren.

Crossmediaal twitter-tijdperk

2009-09-17T20:23:00.004+02:00

U heeft - net als ik - uw pagina's op LinkedIn, Facebook en aanverwante netwerkpagina's in no-time voor 100% met persoonlijke gegevens volgestampt en dat heeft u binnen een week 500 zakelijke vrienden opgeleverd en een rijkelijk gevulde portefeuille. Toch? U twittert via uw geavanceerde gms na iedere meeting, voetstap en brainwave uw vingers blauw en u weet zeker dat de hele wereld uw daadkrachtig geduimel op de voet volgt....
Op dinsdagmiddag 6 oktober a.s. is er het symposium ‘Nieuwe Dienstregeling’, dat Pro-Time organiseert in Filmtheater Images in Groningen. "Welke media zijn praktisch en welke zijn een gepasseerd station? Zijn sociale netwerken als Facebook en Linkedin een hype of juist het begin van een crossmediaal twitter-tijdperk vol nieuwe communicatiekansen?" zijn vragen waarmee Pro-Time ons verleidt aanwezig te zijn. Het is bij mij gelukt. U misschien ook? Gaan we misschien ècht netwerken.
Oh ja, het symposium is helemaal gratis. Verdorie, dat is in deze zware crisistijd nog eens een buitenkansje!

Kijk voor meer informatie op deze website.

Collectief frisdrankgelag

2009-09-13T18:58:00.001+02:00

Het was een goed en leerzaam treffen. Het werd ook tijd. Met drie andere collega’s (geen tekstschrijvers, maar fotografen ditmaal) hieven we afgelopen vrijdagavond veelvuldig en enthousiast het glas op de goede fotografische afloop van Delfsail, versie 2009. En we waren het er direct over eens: het was de dagen erna afkicken. Ik geloof dat we met z’n vieren zo’n 10.000 foto’s hebben gemaakt, als het er niet meer zijn. Die krijgen niet allemaal een plek in het fotoboek, weten we zeker, dus daar moeten we toch ook wat anders mee gaan doen. Onze muzen waren er blijkbaar ook, dus de wildste ideeën gingen rap over tafel. (Nee, het was niet de drank. Drie van ons heetten die avond Bob, slechts één Pim.) Zaken die we gaan uitwerken: het vormen van een collectief en vanuit die hoedanigheid spoedig exposeren met ons fraaiste werk. U hoort hier nog van ons. Nee, óver ons, van mij.

Drenthe doet wat met je

2009-09-02T08:28:00.007+02:00

Ons aller thuiskomst van vakantie is een mooi moment om u te trakteren op mijn laatste (inmiddels gepubliceerde) column voor Holland Focus. Een wat langere blog, dus even de tanden op elkaar.

“Drenthe doet wat met je” is de nieuwe TV-commercial waarmee de VVV meer toeristen naar die provincie probeert te trekken. Een flitsend promofilmpje, boordevol met van alles wat er mooi is aan Drenthe. In twintig seconden razen uitgestrekte heidevelden voorbij, een herder met schaapskudde, groene bossen, het stadshart van Assen met natuurlijk een flits van het beeld van Bartje, alweer een heideveld, gezellige terrasjes, vertier in pretparken, rustig door de natuur wandelende en fietsende mensen, een zonsopkomst en een zonsondergang, nog veel meer heide, vrolijke mensen bij een vakantiehuisje en ga zo maar door.
Vooral die vrolijke mensen bij dat vakantiehuisje had ik voor ogen, toen ik begin juli op een zaterdag de laatste kampeerspullen in de auto had gepropt en de achterklep dichtsloeg. Na een vol jaar van hard werken en liefdevolle zorgzaamheid voor onze nog steeds thuiswonende kinderen, waren wij toe aan een weekje zonovergoten ontspanning. In Drenthe dus. Het was de weken daarvoor prachtig zomerweer geweest en de voorafgaande week zelfs tropisch warm. Wij kwamen dus helemaal in the mood toen we de kampeerspullen van zolder haalden en alles nog eens checkten.
Maar met grote argwaan hadden we tegelijkertijd de weersverwachting gevolgd. Een zware depressie met veel regen en onweer naderde vanuit het zuiden en zou ons land in het begin van de nieuwe week gaan teisteren. Omdat wij voor grotere vuren hebben gestaan, gingen wij die zaterdag gewoon op pad. En ook omdat de kampeerplaats al was betaald. Bij het afscheid van onze zonen vroeg ik de oudste de website buienradar.nl in de gaten te houden en even te waarschuwen als de hel zou losbarsten. Ik kon het oeroude “Zij die gaan sterven groeten u” nog net voor me houden, maar hij was opener met “Houd moed!”. Wij deden daarna dapper onze zonnebrillen op en reden zwaaiend de straat uit.
De rest laat zich raden. Op de camping hadden we ruimschoots de tijd om nog met prachtig weer beide tenten op te zetten. Maar zondagmiddag tegen drie uur belde mijn zoon met de boodschap dat we de scheerlijnen nog maar eens strak moesten zetten. Aan het naderende gerommel in de verte wist ik dat hij geen onzin sprak. Een kwartier later goot het pijpenstelen.
De dagen erna hebben we weinig gezien van traag voortsjokkende schaapskuddes, zinderende heidevelden, zonovergoten gezellige terrasjes en vrolijke mensen bij tenten en vakantiehuisjes. In plaats daarvan liep ik nerveus geultjes te graven, renden wij tussen de buien door naar het toilet en de supermarkt voor nieuwe proviand, speelden wij tot vervelens toe allerlei kaartspelletjes, maakten ruzie over de spelregels en dronken wij in de tent meer koffie en sterkers dan goed voor ons was. Natuurlijk vluchtten we af en toe van de camping af en bezochten we enkele plaatsen. Daar schuilden we dan comfortabel in C&A’s, H&M’s en AH’s en lieten er onze kleding drogen. Dat waren mooie momenten en nu de herinneringen die wij koesteren. Verder troffen we in enkele dorpen braderieën die steeds op moment van onze aankomst vroegtijdig werden afgebroken. Dat was het wel wat betreft de uitstapjes.
Een zaterdag later mochten we weer naar huis. Godzijdank. We smeten alle natte rotzooi in de auto en snelden huiswaarts. Onderweg belde mijn partner naar huis: “We zijn er bijna. Zetten jullie vast de koffie aan?”. Allengs ontspanden mijn handen aan het stuur. Aan de horizon brak de bewolking en een brede zonnestraal raakte het landschap.

Delfsail 2009 (2)

2009-08-28T21:14:00.002+02:00

Het was het hele weekend en de maandag erna alle hens aan dek, de ontspanner van de camera maakte overuren, bijna een paar schoenen versleten, maar wàt een sfeer. Delfsail 2009. Het is alweer achter de rug. Werd zelfs een beetje weemoedig van de laatste uitzending van RTV-Noord, waar in plaats van al die prachtige tallships nu alleen verlaten kades en enkele lossende of ladende vrachtschepen werden getoond. Terug naar alledag, back to business. Afijn, er is genoeg om nog eens rustig na te genieten. Een serie sfeerfoto’s - dat was de job - kunt u bekijken via de website.

Dilemma

2009-08-23T20:22:00.004+02:00

“Je moét beslist even gaan kijken! Even verderop staat mijn man in een kraam op de kade met een fotoboek dat ik maakte over het loodswezen in Amsterdam en IJmuiden. Er staan ook leuke verhalen in." Mijn collega-fotograaf, met wie ik tijdens Delfsail 2009 samen op de clipper Stad Amsterdam sta in afwachting van een ‘shoot’, is zichtbaar enthousiast over haar werk. Ik vraag haar of zij die verhalen zelf heeft geschreven. “Nee”, klinkt het stellig. “Ben je gek. Ieder zijn vak.”
Ze drukt me met haar uitspraak met mijn neus onbedoeld maar hardhandig op het eeuwige dilemma: Wat zal ik kiezen? Wat zal ik doen? Waar ga ik voor? Het is me nooit echt gelukt. Tekst schrijven is mijn vak. Fotograferen mijn ding. In tekst kan ik precies dát UITdrukken wat ik bedoel. Of wat een ander bedoelt. Van koekeloeren door de lens en op het juiste moment AFdrukken helemaal euforisch worden. Een artikel schrijven dat duizend woorden telt, maar ook een plaat schieten die hetzelfde beeld schetst in één woord. Ik moet er maar eens vrede mee hebben. Woord en beeld gaan vaak hand in hand. Kunnen complementair zijn. Elkaar versterken.
Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te kiezen. Ik ga gewoon voor dubbel plezier en vakmanschap.

Delfsail 2009

2009-08-20T20:02:00.003+02:00

Alle opdrachten verschaffen genoegen. Gesteld vertrouwen vertalen naar kwaliteit en tevredenheid is iedere keer weer een nieuwe uitdaging. Sommige opdrachten verschaffen gróót genoegen. Eergisteren gebeld door de projectorganisatie van Delfsail 2009 en uitgenodigd om dit grootse maritiem evenement fotografisch te vereeuwigen. Mijn collega’s en ik, zeven in getal, gaan er na de briefing afgelopen woensdag enthousiast tegenaan om zoveel mogelijk te ‘coveren’. Binnenkort een sfeervolle selectie op de website. Kom dus terug!

Foto: sfeerplaatje van Delfsail 2003. Destijds geschoten met een oude 1 Mp (…) HP camera met de afmetingen en het gewicht van een baksteen. Nostalgisch? Nee. Ik smeet de camera uiteindelijk na de aankoop van een nieuwe graag weg. U mag eerdaags beter verwachten.

Ballonnen blazen

2009-08-12T20:14:00.007+02:00

Zo’n hekel als ik heb aan ballonnen blázen, zo’n festijn was het Ballon Fiësta Groningen afgelopen zaterdag in Groningen, bij Kardinge. Zes uur ’s avonds zag ik de aankondiging op teletekst van RTV Noord, een uur later stonden we vol-verwachting-klopt-ons-hart bij het veld. Veel grote ballonnen, veel kleuren, veel spektakel, veel mensen. Ruim twintig van die joekels zouden achter elkaar het luchtruim kiezen, maar bij nummer vijftien hadden we het wel gezien. We hadden geen zitplaatsen en met een stramme rug - ik word echt een ouwe vent - en zo’n tweehonderd foto’s rijker schuifelden we naar onze comfortabele autostoelen.
Ondanks bewolkt weer en ondergaande zon toch redelijke platen kunnen maken. Prettig dat Photoshop een schuifje heeft voor wat meer licht ….

Kijk op de site voor meer foto’s. Let op de oudere man in de ballonmand, hand op zijn hoofd, helemaal verrukt over de komende vlucht!

(foto: gecropt, meer licht en contrast, kleuren verzadigd.)

Komkommertijd en gratis reclame

2009-08-07T15:08:00.004+02:00

No breaking news today? Geen nieuw topproduct op de band? Niets spectaculairs op de plank liggen? Krab u eens achter de oren, loop de agenda’s nog eens door, neem de laatste versie van het personeelsblad weer ter hand, bekijk de productieplanning, zet intern een mailtje voor suggesties uit, plan een speciale koffiebreak, of verzin gewoon een list.
Juist in deze tijd loont het de moeite met ‘nieuws’ naar buiten te komen. Vooral dag- en weekbladen zijn naarstig op zoek naar bladvulling. Gretig worden mailbox, (andere) kranten en sites bekeken en redactieleden zijn snel tevreden met alles dat ook maar de schijn heeft van speciaal, anders, onderscheidend, verfrissend …… nieuws.
En u? U heeft in deze tijd gratis reclame, bent even in the picture, komt even boven het maaiveld uit. Zinvol? Natuurlijk, altijd. Er zijn immers thuisblijvers en een publicatie op het web staat er soms bijna voor eeuwig.
No breaking news today? U bedenkt het gewoon zelf.

Graancirkels

2009-07-30T19:05:00.013+02:00

Het was me niet ontgaan. Het nieuws dat op 3 juli in Nederland de eerste graancirkel van dit jaar is ontdekt. Om 15.32 uur precies. Ergens in Brabant. De exacte locatie werd angstvallig geheim gehouden. Mijn eigen ontdekking van dit nieuwsfeit was een toevalligheid. Want hink-stap-surfend over het web kom je nog eens ergens.
Bij mij in de buurt wemelt het van de graanvelden. Al weken roep ik thuis - steeds te laat op de avond - dat het hoog tijd wordt dat ik mijn eigen graancirkel moet ontdekken. En als ik niet op het moment suprême door buitenaardsen wordt ontvoerd of door dezelfden danwel andere kosmische krachten ogenblikkelijk wordt verdampt, zal eeuwige roem mijn deel zijn.
Deze week was het zo ver. In de loop van een namiddag schoot de wensgedachte opnieuw door het brein en ik aarzelde geen moment. Cameratas aan de schouder gehangen en op zoek naar een mooi afgelegen graanveldje. Toen ik mij aan de rand van zo'n graanveld had geposteerd, bleek er nog niets te zien. Dat kwam goed uit. Ik wilde een verse graancirkel. Maar het wachten duurde toch behoorlijk langer dan ik had gedacht. U weet wellicht hoe ongemakkelijk het is om een kwartier gehurkt te zitten.
Net toen ik er schoon genoeg van kreeg, hoorde ik een vreemd aanzwellend zoemend geluid. Ik ervoer duizelingen en mijn haren op armen en hoofd gingen recht overeind. Het flitste wat, hetgeen op klaarlichte en onbewolkte dag toch opmerkelijk was en het graan kwam plots in beweging. "De foto!", dacht ik. Diep gehurkt met het hoofd tussen de knieën en de ogen gesloten, tilde ik de camera zo hoog mogelijk boven me uit en drukte op standje automaat af.
Evenzo snel als het fenomeen zich had voorgedaan, was alles weer afgelopen. Toen ik na nog eens een kwartier met tintelende benen weer durfde te staan, was er geen graancirkel te bespeuren. Ook op de camera was weinig bijzonders te zien. Maar eenmaal thuis, na een lang verhit verslag en veel koffie, bleek op de PC wel degelijk iets te zien: ik had een onvervalste 'close encounter' gehad! Dáár, rechts op de foto, vlak boven het graan: iets wits, iets doorzichtigs, een plasma-achtige verschijning. Of zo.
Ik ben te bescheiden om het te melden, maar ik hoop dat de media het oppikken. Eeuwige roem. Of eeuwige spot. Het lot van onverschrokken ontdekkers en dappere pioniers.

Wie meer wil weten over de eersteling dit jaar, kan even wegdromen op deze website.

(Foto: ècht genomen, helemaal echt en beslist niet bewerkt.)

Spam

2009-07-25T22:46:00.012+02:00

U kent het. U krijgt het. U haat het. Spam: ongevraagde emails, hele treinladingen, iedere dag. In het Engels, Chinees of Nederlands. Over zalfjes voor zomer- en wintertenen, over boeken en films, over een vermeende nalatenschap van een onbekend familielid in Ivoorkust, over Viagra, borstvergroting en penisverlenging. Spam dus.
Het woord "spam" als synoniem voor ongewenste mail schijnt zijn oorsprong te hebben in een sketch van Monty Python. Kijk hier maar eens en tel het aantal malen dat het woord "spam" valt, zowel in gesproken als geschreven woord in de aftiteling.... U hoeft mij niet te spammen over de uitkomst. U gebruikt gewoon een spamfilter, een betaalde of gratis versie.

PS 1 - Op Spamklacht.nl, een website van de OPTA, kunt u een klacht indienen tegen spam. Voor ieder spambericht graag een apart formulier invullen. Ik laat het graag aan u over om te beoordelen of dat zin heeft. Overigens, spam aan bedrijven is per 1 oktober 2009 ook verboden.

PS 2 - Vandaag, maandag 27 juli, lees ik op teletekst dat een Nederlandse ondernemer is veroordeeld tot een boete van 250.000 euro voor het versturen van spam. En een dwangsom van 5000 euro voor iedere dag dat hij daarmee doorgaat. De man heeft een eenmanszaak onder de naam Serinco Benelux. Wow. En óf dat zin heeft om zo'n digitaal formuliertje in te vullen....

Herdertjesmat

2009-07-16T23:05:00.011+02:00

Niemand zit te wachten op een close-up van de neusharen van mijn buurman. Gesteld dat hij me een nabije blik gunt in zijn reukorgaan. Evenmin is de eigenaar van een metselbedrijf geïnteresseerd in een fraaie opname van de structuur van een baksteen. En zo voort. Als je dus geen fotograaf bent voor National Geographic, niet de foto's verzorgt voor de jaarlijkse uitgave van de Postzegelgids of aan productfotografie doet, is macro-fotografie gewoon 'voor de leuk'.
Tijdens deze vakantieperiode dook ik dus eens wat dichter op de bloemen in de tuin en trok ook een paar ondergestofte spelletjes uit de kast. Bij het maken van deze foto was ik toch meer tijd kwijt dan gedacht. Want wát was in hemelsnaam ook alweer 'herdertjesmat'?

Meer resultaten kunt u op deze pagina bekijken.

Meelezer

2009-07-12T19:31:00.010+02:00

Je hebt meerijders, mee-eters, meepraters, meelopers en meelezers. Om enkele meedoeners te noemen. De laatste categorie is zeker interessant voor u: de meelezer. De meelezer leest veel, kent – gestudeerd of autodidact – veel taalweetjes, leest graag of wordt daarvoor gewoon betaald. Een goede meelezer behoedt u voor erger en zorgt voor behoud van aanzien. In feite een onbetaalbare kracht. Waar dit over gaat? Leest u zelf ook even mee:

Eenmalige superaktie: wie nu een 2-jarig kontrakt afsluit ontvangt een gratis flatskreen TV en een jaarabonement voor digitale televisie.

Akkoord, dat van die flatskreen is een beetje flauw en u voelt zich misschien wat onheus bejegend. Excuus. Maar superactie schrijven we al een poos met een “c”, contract zelfs tweemaal met dezelfde “c” en jaarabonnement corrigeren we met een extra “n” op de juiste plek. Dit alles met dank aan de redactie van Het Groene Boekje, waarvan de eerste oplage van de laatste druk in oktober 2005 verscheen. De tweede en derde oplage van deze druk zagen het daglicht in respectievelijk december 2005 en juni 2007. Maar ik dwaal af.

Waar het om gaat: hoezeer u ook onder tijdsdruk staat, laat belangrijke schriftelijke uitingen eens nalezen door een ander - de meelezer - voordat ze de deur uitgaan. Dat scheelt méér dan punten en komma’s alleen. En er is altijd wel een meelezer in de buurt.

KMF 2009

2009-07-02T23:13:00.009+02:00

De grote Kelt kwam naast mij zitten op de houten bank en keek me even monsterend aan. Hij had lange haren die in een soort dreadlocks afhingen en een woeste baard en snor. Onder zijn ruwe hemd droeg hij een geruite kilt en aan zijn voeten droeg hij een leren omhulsel dat met lederen veters bijeen werd gehouden. “Laten we proosten op het feest”, zei hij lachend met zware stem en hield zijn kruik met bier bij die van mij. “Goed idee’, zei ik, “En op de goden die ons dit mooie weer brachten”. Instemmend tikte hij zijn kruik voorzichtig tegen de mijne en we namen een slok van het zelfgebrouwen bier. Om te laten merken dat het ons goed smaakte, smakten we allebei stevig met onze lippen. Daarna keken we beiden zwijgend naar het kampement, waar van alles gaande was. Jongens schoten met bogen en andere kinderen stonden bij kleinvee te kijken. Een oudere vrouw roerde bij haar tent in een enorme ketel met soep waar de damp vanaf steeg. Links van ons voerden twee mannen een heftig schijngevecht met grote stokken en het klappen van het hout echode tegen de boswal.
Toen klonk er hoorngeschal over het veld en de Kelt stond op. “Ik moet spelen”, zei hij en goot zijn bier over in mijn kruik. “Voor jou”, zei hij er bij. Maar dat had ik al begrepen en ik knikte als dank. Met grote soepele passen liep hij naar een andere tent aan de overkant van het open veld. Daar hadden zich al een aantal andere Kelten verzameld. Er klonk een doedelzak en op een trom werd ritmisch meegeslagen. Nadat iedereen zijn instrument in de handen had, begonnen zij te spelen. Er klonken meer doedelzakken en trommels, maar ook een fluit. Het was een oud muziekstuk, waarop één van de vrouwen in een oude taal meezong. Andere vrouwen en enkele mannen dansten erbij. Aan de tafel waaraan ik met anderen zat, werd het bier nog eens bijgeschonken en we luisterden èn dronken beide vol overgave. Wij maakten vrolijke grappen. Over de dansers, over die stinkende geit binnen de omheining en over die forse vrouw die in haar soep stond te roeren....

Een impressie van het sfeervolle Keltisch Midzomer Feest 2008 in Nieuweschans. Ik ontving op de valreep een uitnodiging voor dit jaar, het KMF 2009, dat komend weekend wordt gehouden. Maar ik ben verhinderd, omdat ik dit weekend ergens anders mijn eigen jaarlijks kampement opsla. Dat wordt dus huilen tegen de volle maan. U kunt wel? Zeker gaan!
Lees hier meer informatie.

NEN-EN-IEC 60534-8-1:2000

2009-06-27T21:39:00.005+02:00

“In onderstaand PDF-bestand welke u vanaf uw PC kunt downloaden en die een uitgebreide kleurenbrochure bevat omtrent de gecertificeerde dochtermaatschappij van onze holding, informeren wij u graag verder over onze aantrekkelijke en betrouwbare producten die wij volgens de NEN-EN-IEC 60534-8-1:2000 standaard uitvoeren en bij u van harte aanbevelen.”

Ik lees de zin driemaal, sluit mijn ogen en probeer de volzin te herhalen. In de buurt van “kleurenbrochure” moet ik afhaken. Nog eens. De tweede maal kom ik tot “gecertificeerde”. Maar waar gáát dit nou eigenlijk over? Wat wil de opdrachtgever zeggen? Wat is de essentie van de boodschap? Waartoe wil hij de klant verleiden?

Mijn toetsenbord rammelt en er staat:
“Hieronder kunt u een brochure downloaden over onze producten.”
Ik lees de zin en sluit mijn ogen. In één keer!

Wèg zonsondergang

2009-06-24T22:18:00.008+02:00

Start Google, kies Afbeeldingen en tik in: zonsondergang. Eergisteren kreeg ik 170.000 hits, vandaag 184.000. Het lijkt me nogal sterk dat er gisteravond 14.000 foto's zijn bijgeplaatst, dus dat zal wel een vreemde oprisping van Google zijn. In ieder geval, zonsondergangen zijn al talloze malen vereeuwigd - en online gezet. Het is nu dus wel genoeg, zou je zeggen.
Nee. Het eeuwig prachtvolle fenomeen van de verdwijnende zon aan de einder blijft een aantrekkelijk schouwspel. Ook om vast te leggen. Ik ga vooral voor theatrale platen. Als de atmosfeer onstuimig is (geweest) en de zon zijn laatste stralen zendt door woeste wolkenformaties, begint het te kriebelen. Op pad maar weer .....
Afgelopen week waren er een paar buitenkansjes. Letterlijk. Enkele kilometers buiten mijn woonplaats wachtte ik geduldig tot 'het moment' en schoot een serie. De foto's bleven voorlopig verborgen in de camera, want ik had geen haast. Maar ze kwamen er niet meer uit. Op een later moment bekeek ik namelijk nog even een paar oude foto's die er ook nog in zaten en besloot alles te wissen. De 'oude' foto's zaten immers al veilig opgeslagen in de PC. Wég zonsondergangen. Ik prijs me gelukkig met de wetenschap dat de zon morgen opnieuw ondergaat en de dag erna waarschijnlijk ook. Nieuw spel, nieuwe kansen.

(Foto: een plaat van een eerdere gelegenheid toen de zon ook al onderging. Genomen bij de wierde Tjamsweer, na een onweersbui. Alleen is de wierde verdwenen en daarvoor in de plaats een watertje gezet, foto gecropt, kleuren verzadigd en gekaderd.)

WWW

2009-06-21T11:20:00.005+02:00

"En deze tekst is voor op de homepage. Het gaat over het ontstaan van het bedrijf".
Ik kreeg drie A4-tjes aangereikt. Times Roman, puntje 10, dicht op elkaar, geen tussenkopjes en zo te zien stond de complete geschiedenis van het familiebedrijf er op. Daar was werk van gemaakt, zonder twijfel. De archiefkasten waren wijd open getrokken. Maar ik schatte dat het, als die tekst op internet zou staan, ruim dertig keer scrollen zou worden, van de bovenkant van de webpagina helemaal naar beneden.
Het is teveel, zei ik. Heel, heel erg teveel.
"Maar het is juist een leuk verhaal voor onze klanten. Kunnen ze zien hoe het bedrijf zich in de loop der tijd heeft ontwikkeld".
Jawel, maar niet op de website. Misschien flink ingekort ergens op een aparte pagina, maar niet op de homepage.

Uw surfende bezoeker leest niet. Een internetter heeft haast. Bij binnenkomst op de homepage gaat hij scannen. Razendsnel zoekt hij naar trefwoorden van het onderwerp waar hij naar op zoek is. En in minder dan vijf seconden beslist hij of de website aanspreekt of niet. Denkt hij niet snel genoeg te kunnen vinden wat hij zoekt, dan haakt hij af. Op naar de concurrent. Daar moet u dus even wat langer bij stil staan. Een handig ezelsbruggetje is: WWW. Niet het world-wide-web, maar: Welkom - Wat doen wij - Wat vindt u hier. En het "Waar vindt u het" stopt u in de navigatiebalk.
De geschiedenis van uw onderneming is een aardig extraatje, maar stopt u dat maar wat verder weg op de site. Voor wie er tijd voor heeft. Bovendien, u moet ook nog iets te vertèllen hebben aan uw klanten. Toch?

Jong en dynamisch

2009-06-11T19:55:00.008+02:00

"Wij zijn een jong en dynamisch bedrijf dat optimale dienstverlening aan onze klanten hoog in het vaandel heeft."

Als de introductie van uw bedrijf op bovenstaande regel lijkt, kan ik u feliciteren. Circa 10.000 bedrijven gebruiken zo ongeveer dezelfde openingszin. Allemaal piepjong (ja, ja...) en hartstikke dynamisch (maar ondertussen misschien toch wat vastgeroest). Optimale dienstverlening bieden ze allemaal, dus daarin zit weinig onderscheidend vermogen. En hoog in het vaandel.... zal best. Zij bieden potentiële klanten niets nieuws; optimale dienstverlening is gewoon wat klanten minimaal verwachten.

Deze introductie is zó ongelofelijk nietszeggend, dat klanten aan zo'n zin voorbijgaan, zich in een goede bui op de dijen slaan, zich er aan ergeren, of nog erger: direct afhaken. En dat is nu net wat u niet wilt. Toch?
Geen tweede kans voor een eerste indruk, luidt het gezegde. Denk dus nog eens na of u niet beter met iets anders op de proppen kunt komen. Iets waarmee u zich wèl onderscheidt. Iets pakkends, iets opvallends dat bij de lezer beklijft. Wat wilt u met uw bedrijf, produkt of dienst uitstralen? Wie is uw doelgroep? Waarin onderscheidt u zich van uw concurrentie? Wat is de meerwaarde van juist uw produkt of dienst? Welke boodschap wilt u kwijt?
Gewoon eens achter de PC gaan zitten en een paar nieuwe openingszinnen tikken. Of dat een ander laten doen. En gebruik af en toe eens een andere introductie. Verandering van spijs doet (uw klant) eten....

Waternimf

2009-06-10T19:58:00.015+02:00

Zij mag hier natuurlijk niet ontbreken. Mijn waternimf, fraai geproportioneerde meermin. Mijn godin van het zilte nat. Mijn muze. Mijn ... nou, zo kan-ie wel weer. In ieder geval: mijn logo. Veel gretige vragen heeft zij al opgeleverd. Is zij je beeldige partner? Of een verstilde vriendin? Waar heb je haar gefotografeerd? Amsterdam, Kopenhagen? Wáár toch staat zij met haar lichaam te pronken? Wij willen haar zien....
Dat kan. Ik verklap het. Voor wie in de Eemsmonddelta vertoeft is zij nabij. Aan de buitenzijde van de haven van Delfzijl staat een viskraam. Op poten. Boven op het dak ervan staat deze schone met roestige bouten gemonteerd aan de balustrade. Ongeveer 30 x 50 centimeter groot. Jaren geleden gewoon geknipt en gedacht "ik doe er wel eens wat mee". En gedaan. Wat met haar geflirt in Photoshop, haar mooier gemaakt dan zij in werkelijkheid is, en toepasselijk voorzien van een watertje op de voorgrond. Zo simpel. Zo schoon. Mijn muze.

(Met dank aan Jill Li in Amsterdam, die de beeltenis van deze meermin verwerkte op mijn website.)

Stilleven

2009-06-07T19:00:00.008+02:00

Het rustieke en lommerrijke park achter de Fraeylemaborg in Slochteren was tijdens de Pinksterdagen verworden tot een waar slagveld, waar Staatsen en Spanjaarden flink tegen elkaar tekeer gingen. Kanonnen, musketten, hellebaarden, lansen, zwaarden .... er werd van alles in het geweer gebracht om elkaar gruwelijk naar het leven te staan. Er vielen slachtoffers, maar na afloop bleef het veld miraculeus leeg. Maar goed ook. Want er was bier, brood en varken aan het spit, waar de Staatsen en Spanjaarden na afloop gezamenlijk op aanvielen. Mooi weer, prachtige tenues, sfeervol gebeuren.

(Foto: stilleven tussen de kramerie. Uitgesneden, belichting aangepast, verzadigd, ongerechtigheden verwijderd, in kader gezet.)

Spitfire

2009-06-06T19:48:00.013+02:00

Als de diep grommende Merlinmotor toeren maakt, staan de zitters op van het veld en gaan de staanders op hun tenen. De Spitfire! Kreunend vechten de remmen tegen de oplopende trekkracht van de motor en dan gaat-ie los: met een dreunend kabaal dendert het befaamde jachtvliegtuig uit WOII de airstrip af. Als de Spitfire loskomt en het landingsgestel wordt ingetrokken, kiest de kist met een stijle bocht naar rechts het luchtruim....
Ik heb niets met bakken, maar wel met koekjes. Walg van intensieve veeteelt, maar ben gek op biefstuk. Verafschuw oorlog en geweld, maar vind die oude kisten geweldig ... En ze leveren prachtige platen op.

(Foto: Supermarine Spitfire Mk XI, gebouwd 1944, vanaf het Belgische Melsbroek ingezet als fotoverkenner. Gerestaureerd tussen 1987-1992. Huidige thuisbasis North Weald, Engeland. Gefotografeerd 2e Pinksterdag, Airshow Oostwold.)

Meer foto's van de Airshow op de website.

To be or not to be

2009-06-06T17:17:00.007+02:00

Het bedrijf heeft een gelikte website. Strakke kleuren, ze passen mooi bij het bedrijfslogo. Overzichtelijke menustructuur, waardoor duidelijk is waar wàt staat. Prettig lettertype, tekst goed leesbaar. Niet teveel foto's. En de foto's die er wèl staan, tonen en "zeggen" iets over het bedrijf. Prima. Het bureau voor webdesign had goed geluisterd en puik werk geleverd.
En nu, vroeg ik?
"Nou gewoon, we staan op internet. Klaar."
Ik dacht het niet. Had hij nagedacht over de vindbaarheid van zijn website? Zou hij het prettig vinden dat zijn klanten de website ook zouden vinden? Dat was toch de bedoeling van de investering? Het gaat niet vanzelf. Er zijn is niet hetzelfde als gevonden worden.
"Maar we staan nu toch op internet"?
Jawel, maar er komt meer bij kijken. Aanmelden bij zoekmachines, metatags, gebruik van de juiste trefwoorden op de juiste pagina's, korte informatieve teksten, kopjes gebruiken, een schrijfstijl gebruiken die bij het bedrijf past, linken en gelinkt worden. En verder....
"Moet dat allemaal echt?"
Beslist. Als je ook gevonden wilt worden, tenminste.
"Maar het webdesignbureau zei dat-ie klaar was. En online kon...."
There is much more to it. Aan de slag? Ja dus.

Natte voeten...

2009-06-06T16:29:00.014+02:00

Veel fotografen gaan voor puur. Hun foto's zijn - met een variatie op een thema - "what I saw is what you get". In sommige situaties ga ik daarin mee, maar ik ben ook niet vies van een filtertje. Lekker pluggen. Of beter: plug-ins.... Avonden kan ik zoet zijn met het uitproberen van alle ins & outs van zo'n nieuw filter. Maar ben niet snel tevreden. Er wordt veel weggegooid, ook puur....
Ik vond een oude liefde terug op het web. Dit is "Flood" van Flaming Pear, dat zich na een vlotte download lekker makkelijk in Photoshop laat installeren. Meer weten? Ook eens doen? Kijk op: http://www.flamingpear.com/index.html.

(Foto: landgoed Ekenstein. In Photoshop rode kleuren wat verzadigd, onscherp gemaakt, gekaderd en daarna voorzien van floodfilter. Daardoor loopt de weerspiegeling in het zwarte kader over. NB - U had het al gezien: de achtergrondkleur van deze blog is (ook) zwart... Precies. )